Στοχευμένη σπίλωση, παραδειγματισμός δια της πίεσης και μια πολιτική επιλογή ενάντια στους παραγωγούς
Τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ δεν καλύπτουν τις αγροτικές κινητοποιήσεις· τις χτυπούν. Με καταιγισμό τίτλων, υπερβολές και συστηματική δραματοποίηση, επιχειρούν να μετατρέψουν τα μπλόκα σε απειλή για τη χώρα, με ένα συγκεκριμένο, γνωστό “κίτρινο” μέσο να λειτουργεί ως αιχμή του δόρατος. Δεν πρόκειται για δημοσιογραφία, αλλά για επικοινωνιακή εργολαβία, με σαφή στόχο την απονομιμοποίηση ενός κοινωνικού αγώνα.
Η ένταση και η επιμονή δεν είναι τυχαίες. Παραπέμπουν σε κεντρική γραμμή, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί κλίμα φόβου και κοινωνικού αυτοματισμού. Όταν τα ίδια επιχειρήματα αναπαράγονται αυτούσια από διαφορετικά μέσα, δεν μιλάμε για σύμπτωση αλλά για πολιτική καθοδήγηση.
Οι «βολικοί ένοχοι» και η προστασία των πραγματικών υπευθύνων
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπήρξαν αγρότες και κτηνοτρόφοι που εκμεταλλεύτηκαν ένα διάτρητο σύστημα επιδοτήσεων και πλούτισαν εις βάρος των έντιμων. Το ζήτημα είναι ότι αυτοί δεν διώκονται πραγματικά. Ήταν γνωστοί, είχαν ονόματα, είχαν διαδρομές. Κάποιοι εμφανίστηκαν ακόμη και στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλή των Ελλήνων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, επιδεικνύοντας προκλητική άνεση, σχεδόν περιφρόνηση προς τους θεσμούς και την κοινωνία.
Αντί για αυτούς, στο στόχαστρο μπαίνουν άλλοι αγροτοσυνδικαλιστές, όχι επειδή είναι οι ένοχοι, αλλά επειδή είναι χρήσιμοι στόχοι. Η λογική είναι απλή και κυνική: παραδειγματισμός. Να σταλεί μήνυμα ότι όποιος σηκώνει κεφάλι, θα πληρώνει το κόστος. Πρόκειται για επιλεκτική αυστηρότητα, όχι για δικαιοσύνη.
Το πραγματικό πρόβλημα που αποφεύγεται συστηματικά
Η συζήτηση αποφεύγει επιμελώς το βασικό ερώτημα: υπάρχει πολιτική βούληση να διασωθεί ο πρωτογενής τομέας ή όχι; Ένας τομέας που θα έπρεπε να αποτελεί στρατηγικό πυλώνα της οικονομίας, έχει αφεθεί να μαραζώνει. Οι κρίσεις, οι επιλογές της ευρωπαϊκής ατζέντας και η πρόθυμη εφαρμογή της από τις ελληνικές κυβερνήσεις υπέρ μεγάλων εταιρικών συμφερόντων έχουν οδηγήσει τους παραγωγούς σε οικονομικό αδιέξοδο.
Ο πρωτογενής τομέας είναι πολύ πιο σταθερή βάση από τον τουρισμό, ο οποίος εξαρτάται από συγκυρίες και του οποίου τα κέρδη συγκεντρώνονται σε λίγα χέρια. Παράλληλα, χωρίς ισχυρή αγροτική παραγωγή, η χώρα χάνει έλεγχο στις τιμές των τροφίμων, επισιτιστική ασφάλεια και κάθε έννοια οικονομικής αυτονομίας.
Γνωρίζουν, αλλά δεν θέλουν – και επιτίθενται
Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά. Δεν πρόκειται για άγνοια, αλλά για συνειδητή πολιτική επιλογή. Αντί να στηριχθεί ο παραγωγικός ιστός, επιλέγεται η επικοινωνιακή εξόντωση όσων αντιδρούν. Οι αγρότες παρουσιάζονται ως πρόβλημα, όχι ως θύματα μιας πολιτικής που τους εξαντλεί.
Και εδώ αποκαλύπτεται το παράδοξο: αυτή η τακτική δεν λειτουργεί. Όπως συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις, με πιο χαρακτηριστική την υπόθεση των Τέμπη, η υπερβολή, η σπίλωση και η τοξικότητα δεν πείθουν. Αντίθετα, συσπειρώνουν. Ο κόσμος αναγνωρίζει την αδικία, αντιλαμβάνεται τη χειραγώγηση και στρέφεται απέναντι στο πολιτικό και μιντιακό σύστημα που επιτίθεται στους αδύναμους για να προστατεύσει τους ισχυρούς.
Η επίθεση στους αγρότες δεν αποκαλύπτει τη δύναμη της εξουσίας. Αποκαλύπτει τον φόβο της.
