Ιστορική είναι η πρόσφατη συμφωνία για τη μετανάστευση στην Ευρώπη, γνωστή και ως Νέο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση.
Η συμφωνία αυτή, που προέκυψε μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ εκπροσώπων του Ευρωκοινοβουλίου, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Κομισιόν, αξίζει να αναλυθεί. Ωστόσο, οι λόγοι που επισημαίνουν ορισμένοι υποστηρικτές της συμφωνίας, όπως και όσοι μιλούν για το κέρδος της Ελλάδας, φαίνεται να διαφέρουν από εκείνους που εκφράζονται με κριτικό πνεύμα.
Πρώτα απ’ όλα είναι ο υποχρεωτικός μηχανισμός αλληλεγγύης, ο οποίος ενεργοποιείται όταν μια χώρα πρώτης υποδοχής αντιμετωπίζει έντονη μεταναστευτική πίεση. Ωστόσο, πολλοί υποστηρίζουν πως αυτός ο μηχανισμός δεν προσφέρει πραγματική ανακούφιση στην εν λόγω χώρα, παρέχοντας απλώς τη δυνατότητα μετεγκατάστασης ενός περιορισμένου αριθμού ατόμων και επιτρέποντας σε άλλες χώρες να αποφύγουν την υποχρέωση παραλαβής μεταναστών με οικονομική συνεισφορά.
Επιπλέον, οι χώρες πρώτης υποδοχής θα επιβάλουν αυστηρότερες διαδικασίες ασύλου στα σύνορά τους με χώρες εκτός ΕΕ, διαθέτοντας μεγαλύτερη εξουσία για την απομάκρυνση των αιτούντων άσυλο που έχουν απορριφθεί.
- Πώς θα πραγματοποιηθεί αυτή η απομάκρυνση;
- Ποιος θα αποδεχτεί τους απελαθέντες;
- Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει αποδεχθεί ελάχιστα αιτήματα επανεισδοχής;
- Πώς αντιμετωπίζει η εν λόγω χώρα την πίεση από χώρες με τις οποίες η ΕΕ δεν έχει συμφωνίες επιστροφής;
- Μήπως, λοιπόν, ο νέος κανονισμός απλώς υποδηλώνει “κάντε τη δουλειά σας και θα σας αμοίβουμε”;
Είναι σαφές ότι οι λεπτομέρειες και οι πιθανές συνέπειες της νέας συμφωνίας απαιτούν προσεκτική ανάλυση και παρακολούθηση.
