Η ρήξη του Κ. Μπογδάνου με τους Θ. Τζήμερο και Φ. Κρανιδιώτη, με την αποχώρηση (αποπομπή) του από τον συνασπισμό, ήρθε να ενισχύσει την εικόνα κατακερματισμού των δυνάμεων στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Και παράλληλα να απομειώσει τους κινδύνους για τον Κυρ. Μητσοτάκη εν όψει εκλογών, καθώς ενδεχόμενη συμπόρευσή τους θα συνιστούσε σημαντική απειλή για την κυβερνητική παράταξη. Στην περίπτωση του Κ. Μπογδάνου και τη ρήξη του με τους κ. Τζήμερο και Κρανιδιώτη είχαμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος «διαζυγίου». Δεδομένου ότι τρεις «αρχηγοί» σε ένα κόμμα δεν μπορούν να συμβιώσουν για πολύ.
Η κοινή ανακοίνωση των Τζήμερου και Κρανιδιώτη, με την οποία ανήγγειλαν τη… λύση της συνεργασίας τους (;), ήταν αποκαλυπτική για όσα συνέβησαν στο παρασκήνιο. Κατηγόρησαν τον ανεξάρτητο βουλευτή, μεταξύ άλλων, για προσωπική στρατηγική, αμετροέπεια, αντιδεοντολογική συμπεριφορά αλλά και για απαξίωση των αρχών του κόμματος, που εν τέλει υπονόμευαν την ενότητα και τον στόχο της κοινής προσπάθειας. Από την πλευρά του, ο Κ. Μπογδάνος ανακοίνωσε την ενεργοποίηση του κόμματός του, στο οποίο όρισε αντιπρόεδρο την Αφρ. Λατινοπούλου, η οποία –ως γνωστόν– αποπέμφθηκε από τη Νέα Δημοκρατία λόγω ρατσιστικών αντιλήψεων. Η δε δήλωσή του μετά τη… λήξη της συνεργασίας περιείχε αρκετές αιχμές εναντίον των μέχρι πρότινος «συνεταίρων» του.
«Όραμά μας», ανέφερε, «είναι η καθαρή, ανεξάρτητη Δεξιά ενάντια στην αριστερή ατζέντα. Χωρίς υπόγειες εξαρτήσεις και ενοχές». Σημείωσε, δε, ότι σε αυτήν τη Δεξιά «δεν χωρούν δεκανίκια και ηχεία του Μαξίμου», αιχμή που είχε ως αποδέκτες τους κ. Τζήμερο και Κρανιδιώτη. Την ίδια στιγμή, στον χώρο στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας υπάρχουν σε εξέλιξη διάφορες προσπάθειες για τη συγκρότηση κομματικών σχηματισμών, με την προοπτική να κατέβουν στις εκλογές. Η κατάσταση θυμίζει λίγο… κάθε πόλη και στάδιο, πολλοί αρχηγοί και λίγοι οπαδοί.
Πρώην υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που προβάλλονται ως «Καραμανλικοί», εν αγνοία του Κ. Καραμανλή, με τη βοήθεια καθηγητών, αποστράτων κ.ά., επιχειρούν να συσπειρώσουν γύρω τους δυνάμεις προκειμένου να διεκδικήσουν την ψήφο των Ελλήνων. Βρίσκονται σε αναζήτηση «αρχηγού» και… χορηγού, καθώς τα έξοδα της προεκλογικής εκστρατείας είναι τεράστια.
Ανάλογες κινήσεις γίνονται και από άλλα πρόσωπα, όχι μόνο πολιτικά αλλά και από τον πανεπιστημιακό και επιχειρηματικό χώρο. Ωστόσο, αν όλες αυτές οι προσπάθειες ευοδωθούν και διάφοροι κομματικοί σχηματισμοί κατέβουν στις εκλογές, οι πιθανότητες επιτυχίας είναι από περιορισμένες έως ανύπαρκτες. Ενώ αν κατάφερναν να καταλήξουν σε συμφωνία και κοινή κάθοδο, οι προοπτικές θα ήταν κάτι περισσότερο από ευοίωνες. Στην παρούσα φάση, αυτό φαντάζει αδύνατον, προς μεγάλη χαρά της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας.
