Ο Χρήστος Σπίρτζης, μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε να εμφανιστεί ως θύμα στοχοποίησης τόσο από τη ΝΔ όσο και από το εσωτερικό του κόμματος, αφήνοντας αιχμές κατά του περιβάλλοντος του προέδρου και υπονοώντας υπόγειες επιθέσεις εις βάρος του με αφορμή την υπόθεση των Τεμπών. Ωστόσο, η τοποθέτησή του δεν έμεινε μόνο στην πολιτική άμυνα – εξελίχθηκε σε ευθεία επίθεση προς την ηγεσία, χωρίς όμως να αναλαμβάνει καμία ουσιαστική ευθύνη για τις δικές του επιλογές ως πρώην υπουργός Υποδομών.
Με λόγο έντονα καταγγελτικό και απολογητικό, ο Σπίρτζης κατηγόρησε «ομάδα κοντά στον πρόεδρο» για υποκατάσταση των κομματικών οργάνων, αναπαράγοντας ουσιαστικά σενάρια εσωτερικής συνωμοσίας. Παράλληλα, επικαλέστηκε διαρροές και φήμες για να ενισχύσει το αφήγημα της στοχοποίησης, χωρίς όμως να καταθέτει σαφή πολιτικά επιχειρήματα ή προτάσεις για την υπέρβαση της κρίσης.
Αίσθηση προκαλεί και η στάση του απέναντι στο Συνέδριο του κόμματος, το οποίο απαξίωσε εξαρχής, χαρακτηρίζοντάς το «φαστ τρακ» και «διεκπεραιωτικό», επιλέγοντας ξανά τη ρητορική της καταγγελίας αντί της δημιουργικής συμβολής. Παράλληλα, επιτέθηκε στο κείμενο των Θέσεων, κατηγορώντας το για έλλειψη ριζοσπαστισμού, αλλά χωρίς να καταθέτει συγκεκριμένες εναλλακτικές.
Στην ουσία, ο Σπίρτζης εμφανίστηκε περισσότερο απασχολημένος με την προσωπική του δικαίωση παρά με την ανάγκη συλλογικής ανασυγκρότησης του κόμματος. Η εμμονική αναφορά του στην υπόθεση Τεμπών ως μέσο αυτοπροστασίας, η στοχοποίηση συντρόφων, και η έμμεση αμφισβήτηση της ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ, τον καθιστούν περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά της λύσης.
