Με βαρύ πολιτικό και διπλωματικό κόστος βγαίνει η ελληνική κυβέρνηση και προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το ζήτημα της Γάζας, καθώς η στάση της Αθήνας καταγράφεται διεθνώς ως ένα επικίνδυνο μείγμα υποκρισίας, δειλίας και γεωπολιτικής τυφλότητας.
Periodista
Την ώρα που οι εικόνες από τα κατεστραμμένα νοσοκομεία, τα νεκρά παιδιά και τη λιμοκτονία αμάχων συγκλονίζουν την παγκόσμια κοινή γνώμη, η ελληνική κυβέρνηση επιμένει να σφυρίζει αδιάφορα, διατηρώντας “ίσες αποστάσεις” ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, ενώ η Ελλάδα προεδρεύει του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δεν βρήκε να πει ούτε μία καθαρή κουβέντα καταδίκης για το μακελειό που εκτυλίσσεται στη Λωρίδα της Γάζας. Αντιθέτως, περιορίστηκε σε γενικόλογες, αποστειρωμένες δηλώσεις σε φιλικό ραδιόφωνο, για να «ισοφαρίσει» το πολιτικό κόστος.
Η στάση αυτή δεν περνάει απαρατήρητη. Διπλωματικοί κύκλοι στην Αθήνα και πρεσβείες μεγάλων κρατών εκφράζουν ανοιχτά την έκπληξή τους για την επίμονη απουσία της Ελλάδας από κάθε πρωτοβουλία που επιχειρεί να σπάσει τη σιωπή της Ευρώπης απέναντι στα εγκλήματα πολέμου του καθεστώτος Νετανιάχου. Όταν ακόμη και οι παραδοσιακοί σύμμαχοι του Ισραήλ, όπως η Γαλλία, η Γερμανία και η Βρετανία, στέλνουν σαφή μηνύματα καταδίκης, η Αθήνα προτιμά να κρύβεται πίσω από τη σιωπή.
Χαρακτηριστικό: Η Ελλάδα ήταν απούσα τόσο από την υποστήριξη της πρότασης αναθεώρησης της Συμφωνίας Σύνδεσης Ε.Ε.–Ισραήλ – την οποία ενέκριναν 17 υπουργοί Εξωτερικών – όσο και από την κοινή δήλωση 24 κρατών για την άμεση αύξηση της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα. Μια επιλογή που φωνάζει «συνειδητή πολιτική γραμμή», όχι αφέλεια.
Ακόμα και όταν έγινε η συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, ο Έλληνας Πρωθυπουργός επέλεξε να παραμείνει θολός και «ουδέτερος», μιλώντας γενικά για την ανάγκη εκεχειρίας, χωρίς καμία αναφορά στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ.
Αντί για σαφή πολιτική θέση, η κυβέρνηση ανακυκλώνει «εντυπώσεις» μέσω κύκλων του ΥΠΕΞ, επικαλούμενη τηλεφωνικές συνομιλίες για να καλύψει ένα τεράστιο διπλωματικό κενό. Κανείς δεν πείθεται. Όχι μόνο γιατί η υποκρισία περισσεύει, αλλά γιατί η ελληνική στάση καταγράφεται διεθνώς ως σιωπηρή συνενοχή απέναντι στη γενοκτονία ενός λαού.
Η πολιτική αυτή προκαλεί σφοδρές αντιδράσεις εντός Ελλάδας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μιλά ανοιχτά για εθνοκάθαρση, τονίζοντας πως η Ελλάδα δεν ήταν απλώς απούσα, αλλά επιλέγει να μην ενοχλήσει τον Νετανιάχου. Ο Σωκράτης Φάμελλος κινείται σε επίπεδο κορυφής, ζητώντας συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και προτείνοντας επίσημη πρόσκληση στον Παλαιστίνιο Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς να μιλήσει στο ελληνικό κοινοβούλιο. Κάποιοι, δηλαδή, παίρνουν ξεκάθαρη θέση.
Η κυβέρνηση, όχι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετρ των «επικοινωνιακών ισορροπιών», αυτή τη φορά υποτίμησε τις ηθικές και γεωπολιτικές διαστάσεις ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Και αυτή η στάση δεν ξεχνιέται. Θα τον ακολουθεί.
Γιατί οι νεκροί δεν έχουν φωνή. Αλλά η ιστορία έχει μνήμη.
