Σε αυτό που περιγράφει ο τίτλος εστιάζει με άρθρο της στο «Βήμα» η Ράνια Τζίμα και η απορία της είναι αυτό ακριβώς: «Πραγματικά είναι άξια απορίας η απάθεια που επιδεικνύουν τα δημοσιογραφικάσυνδικαλιστικά όργανα μπροστά στις ειδήσεις ότι πολιτικά πρόσωπα ζητούν τις απολύσεις δημοσιογράφων που πιθανότατα τους έχουν ασκήσει κριτική».
Κοινό μυστικό είναι αυτό που γράφει η δημοσιογράφος σε άλλο σημείο του άρθρου της λέγοντας χαρακτηριστικά: «Είναι πάρα πολλοί δυστυχώς οι συνάδελφοι που έχουν να αφηγηθούν μια ιστορία για την ημέρα που γύρισαν στο γραφείο τους και τους ανακοινώθηκε ότι ο τάδε υπουργός έχει ζητήσει την απόλυσή τους ή ακόμη χειρότερα ο τάδε πολιτικός αρχηγός. Πρόχειρα μπορώ να θυμηθώ συναδέλφους που κάλυπταν το υπουργείο Εσωτερικών, το Δικαιοσύνης ή και κόμματα στο πλαίσιο του πολιτικού ρεπορτάζ».
Αυτό που ορθώς επισημαίνει η Τζίμα στο άρθρο της και, επίσης είναι κοινή παραδοχή στο δημοσιογραφικό οικοσύστημα: «Η είδηση εδώ δεν είναι ότι οι πολιτικοί θέλουν να παρεμβαίνουν στα μέσα, η είδηση εδώ είναι ότι οι δημοσιογράφοι δεν προστατεύονται ούτε από τα συνδικαλιστικά τους όργανα»…
Και η δημοσιογράφος καταλήγει σε αυτό που όλοι πια γνωρίζουν και σε κανέναν δεν κάνει πια εντύπωση, πως η Ελλάδα βρίσκεται στην «τελευταία θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στην ελευθερία του Τύπου για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά».
