Σοκ από την απόλυτη κάλυψη του Μαξίμου στον διεθνή «γκανγκστερισμό» των ΗΠΑ – Ο Παύλος Μαρινάκης επιτίθεται στην αντιπολίτευση για να κρύψει την πρωτοφανή ξεφτίλα ενός Πρωθυπουργού που νομιμοποιεί την κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου και τον νόμο της ζούγκλας
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, λειτουργώντας ως το απόλυτο και πειθήνιο «δουλικό» της Ουάσινγκτον, επέλεξε μέσω του εκπροσώπου της, Παύλου Μαρινάκη, να επιτεθεί με σκαιό τρόπο στην αντιπολίτευση, επιχειρώντας να συσκοτίσει το μέγεθος της διπλωματικής της συνθηκολόγησης. Ο Μαρινάκης, αντί να ψελλίσει έστω και μια λέξη για την ωμή παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας της Βενεζουέλας, επέλεξε να εγκαλέσει το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ για «ιδεοληψίες», την ώρα που η Αθήνα αποδέχεται σιωπηλά την απαγωγή ενός ηγέτη και τη στρατιωτική κατοχή μιας ξένης χώρας. Συγκεκριμένα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε προκλητικά πως «η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν, δυστυχώς, αναμενόμενη, δεδομένων των διαχρονικών του σχέσεων με το καθεστώς Μαδούρο», προσπαθώντας να μετατρέψει μια συζήτηση περί Διεθνούς Δικαίου σε εσωτερική μικροπολιτική αντιπαράθεση.
Η στάση αυτή του Μαρινάκη αποτελεί το «φύλλο συκής» μιας κυβέρνησης που έχει απολέσει κάθε ηθικό και πολιτικό έρεισμα στη διεθνή σκηνή. Ενώ ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί μια αυτοκρατορία να εισβάλλει για το πετρέλαιο, ο εκπρόσωπος της πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης των τελευταίων ετών ισχυρίστηκε ότι «τα όσα διαβάσαμε στην ανακοίνωση του αρμόδιου τομεάρχη του ΠΑΣΟΚ εγείρουν σοβαρά ερωτήματα», επειδή η Χαριλάου Τρικούπη τόλμησε να αναδείξει την «ντροπή» της ελληνικής σιωπής. Η προσπάθεια του Μαξίμου να εμφανίσει την υποταγή ως «υπευθυνότητα» καταρρέει μπροστά στην πραγματικότητα μιας εξωτερικής πολιτικής που δεν τολμά να σχολιάσει το έγκλημα, επειδή ο θύτης είναι ο «προστάτης» της.
Η «ξεφτίλα» των δύο μέτρων και δύο σταθμών και η ταύτιση με τον εισβολέα
Το κατηγορητήριο του Δημήτρη Μάντζου κατά της κυβέρνησης αναδεικνύει το βάθος της ηθικής διολίσθησης του Μαξίμου, με τον Παύλο Μαρινάκη να παραμένει εκτεθειμένος απέναντι σε αμείλικτα ερωτήματα. Η αναφορά του Πρωθυπουργού, την οποία υπερασπίστηκε ο εκπρόσωπός του, ότι «δεν είναι η ώρα για σχόλια σε σχέση με τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» συνιστά την απόλυτη παραδοχή ότι η Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας θεωρεί το Διεθνές Δίκαιο «λάστιχο». Ο κ. Μάντζος υπενθύμισε την επικίνδυνη ανακολουθία της Αθήνας, σημειώνοντας ότι «Πολιτική αρχών με δύο μέτρα και δύο σταθμά δεν νοείται», και έθεσε το ερώτημα που καίει το Μαξίμου: αν η σιωπή είναι η ενδεδειγμένη στάση, τότε γιατί η Ελλάδα καταδίκασε τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ή την τουρκική εισβολή στην Κύπρο;
Η κυβερνητική παράταξη, διά στόματος Μαρινάκη, επιμένει να λοιδορεί όποιον ζητά σεβασμό στην εθνική κυριαρχία, την ίδια στιγμή που η χώρα κατέχει τη θέση του μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η στάση του «απόλυτου δουλικού» που επιδεικνύει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αρνούμενος να προστατεύσει τις πάγιες θέσεις της ελληνικής διπλωματίας, σφραγίζει μια ιστορική ήττα. Ο Μαρινάκης, προσθέτοντας ότι «για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, για μία ακόμα φορά, η ρηχότητα και οι ιδεοληψίες φαίνεται να κυριαρχούν», απλώς επιβεβαιώνει ότι το Μαξίμου έχει επιλέξει πλευρά: την πλευρά του ισχυρού εισβολέα, εγκαταλείποντας κάθε έννοια εθνικού συμφέροντος και διεθνούς αξιοπρέπειας.
