Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαλύεται απλώς. Βουλιάζει. Και αυτή τη φορά, δεν υπάρχουν άλλοθι, ούτε εξιλαστήρια θύματα. Οι εσωκομματικές σφαγές, οι φωνές και οι βρισιές στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή αποκαλύπτουν ένα κόμμα σε αποσύνθεση, χωρίς ηγεσία, χωρίς στρατηγική και – το χειρότερο – χωρίς κοινό.
Το συνέδριο του Ιουνίου υποτίθεται ότι θα ήταν η ευκαιρία «επανεκκίνησης». Αντ’ αυτού, εξελίσσεται σε μια θλιβερή πρόβα… αυτοδιάλυσης. Οι Παππάς, Φάμελλος, Σπίρτζης, Κόκκαλης και Πολάκης – άλλοτε πυλώνες του χώρου – σήμερα ανταλλάσσουν αιχμές, στήνουν στρατόπεδα, υπονομεύουν ο ένας τον άλλο. Όλοι εναντίον όλων. Και ο κόσμος του κόμματος; Απόντας. Κουρασμένος. Αηδιασμένος.
Μην πιστεύετε όσους μιλούν για «δημοσκοπικό πρόβλημα». Το πραγματικό πρόβλημα είναι υπαρξιακό. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πια ιδεολογικό στίγμα, δεν έχει αφήγημα, δεν έχει ηγετικά πρόσωπα με αξιοπιστία. Ούτε απέναντι στον Μητσοτάκη ούτε απέναντι στην κοινωνία. Οι περισσότεροι είναι απολύτως απαξιωμένοι στη συνείδηση των πολιτών.
Οι φήμες για πολιτικά σχέδια αποχώρησης, για νέο κόμμα, ακόμα και για «διάσπαση εκ των έσω», πληθαίνουν.
Το ερώτημα πια δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πέσει κάτω από το 5%. Το ερώτημα είναι ποιος θα πατήσει το κουμπί της διάλυσης πρώτος – και με ποιο αντάλλαγμα.
