Θύελλα αντιδράσεων για την άρνηση του πρωθυπουργού να καταδικάσει την απαγωγή Μαδούρο – Η αντιπολίτευση καταγγέλλει ότι η στάση του «απαξιωμένου δουλικού» νομιμοποιεί αναδρομικά τον Αττίλα του 1974 και την τουρκική επιθετικότητα
Η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη σχετικά με τη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, όπου ανέφερε χαρακτηριστικά πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», αποτελεί μια ιστορική «ξεφτίλα» που ναρκοθετεί την ίδια την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός, λειτουργώντας ως το «απαξιωμένο διεθνώς δουλικό» της Ουάσινγκτον, επέλεξε να προσπεράσει την κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου, γεγονός που προκάλεσε την οργισμένη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ. Σε ανακοίνωσή του, ο Δημήτρης Μάντζος υπογράμμισε ότι αυτή η στάση είναι «βαθύτατα προβληματική αλλά και ντροπιαστική» για μια χώρα που στηρίζεται στη διεθνή νομιμότητα για να προασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Η κριτική εστιάζει στο ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της υποκρισίας, καθώς η σχετικοποίηση της εισβολής στη Βενεζουέλα δημιουργεί ένα εφιαλτικό προηγούμενο. Ο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε τη δήλωση «αδιανόητη», τονίζοντας ότι η επικράτηση του δικαίου του ισχυρού παραβιάζει δικαιώματα χωρών και λαών. Η αποδοχή του «νόμου της ζούγκλας» από την Αθήνα αποτελεί την απόλυτη δικαίωση της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, καθώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη εμφανίζεται να υιοθετεί τη λογική των επεμβάσεων, αρκεί αυτές να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των προστατών της.
Η «χαριστική βολή» στην Κύπρο: Από τον Αττίλα του 1974 στη νομιμοποίηση του Τραμπ το 2026
Η πιο σκληρή πτυχή της κριτικής αφορά την άμεση σύνδεση της στάσης Μητσοτάκη με την Κύπρο. Είναι να αναρωτιέται κανείς, αν με τη λογική του πρωθυπουργού, η τουρκική εισβολή του 1974 θα έπρεπε επίσης να μείνει ασχολίαστη ως προς τη νομιμότητά της. Ο Δημήτρης Μάντζος έθεσε το αμείλικτο ερώτημα: «Ή μήπως αυτή θα ήταν μια αποδεκτή απάντηση όταν η Τουρκία προχωρούσε στη δική της «επέμβαση» εισβάλλοντας στην Κύπρο το 1974;». Η στάση του Μητσοτάκη θεωρείται ότι έδωσε τη «χαριστική βολή» στον αγώνα για τη δικαίωση της Κύπρου, καθώς αποδυναμώνει κάθε μελλοντικό επιχείρημα της Ελλάδας κατά της κατοχής, αφού πλέον η χώρα εμφανίζεται να εφαρμόζει πολιτική με «δύο μέτρα και δύο σταθμά».
Το ΚΚΕ χαρακτήρισε την παρέμβαση του πρωθυπουργού «κυνική και ελεεινή», σημειώνοντας ότι νομιμοποιεί τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις που «σπέρνουν τον θάνατο». Η ταύτιση του Μαξίμου με τον διεθνή τραμπουκισμό του Τραμπ θεωρείται επικίνδυνη για την εθνική ασφάλεια, καθώς δίνει πάτημα στον Ερντογάν να επικαλείται ανάλογα προσχήματα «δημοκρατίας» ή «ασφάλειας» για τις δικές του επεκτατικές βλέψεις. Η Ελλάδα, ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αντί να υπερασπιστεί την ειρήνη, εμφανίζεται ως ο «θλιβερός ακόλουθος» που επικροτεί την κατάργηση των συνόρων, προδίδοντας την ιστορική μνήμη της τραγωδίας του 1974.
