Η Πυθία αποκαλύπτει
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου. Συντρόφισσες και σύντροφοι.
Τον καθηγητή Στάθη Καλύβα τον γνωρίζετε; Αν όχι να σας ενημερώσω ότι διδάσκει στην Οξφόρδη, είναι φίλος του Μητσοτάκη και στο παρελθόν, παρέα με το άλλο “μπουμπούκι” στης ακαδημαϊκής κοινότητας, τον Νίκο Μαραντζίδη (ναι, αυτόν που είχε περιμαζέψει ο Αλέξης Τσίπρας και στη συνέχεια η Έφη Αχτσιόγλου) είχαν αποπειραθεί να ξεπλύνουν τη δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας και των δωσίλογων της γερμανικής Κατοχής που είχαν εγκληματήσει σε βάρος του λαού μας.
Όπως ήταν αναμενόμενο ο Καλύβας ευθυγραμμίζεται πλήρως με την προπαγανδιστική στρατηγική – θα αποτύχει – του Μεγάρου Μαξίμου και του καθεστώτος Μητσοτάκη στο πλαίσιο της οποίας έχουμε ακούσει και διαβάσει απίθανα πράγματα: Ότι με τις συγκεντρώσεις απειλείται το πολίτευμα. Ότι από τους κόλπους των γονέων που αγωνίζονται για τη δικαίωση των θυμάτων – παιδιών τους θα προκύψει πολιτικό αντίβαρο στο καθεστώς Μητσοτάκη. Ότι οι “πλατείες δεν ρίχνουν” κυβερνήσεις (Η αλήθεια είναι ότι όταν γεμίσουν ρίχνουν), ότι ο λαϊκός ξεσηκωμός γίνεται για να πέσει ο Μητσοτάκης (μία αναλώσιμη μαριονέτα δηλαδή) και ότι αν πέσει θα ακολουθήσει χάος. Ότι η εκδήλωση της οργής της κοινωνίας, η αυθόρμητη διαμαρτυρία του λαού είναι “σχέδιο εκτροπής και ανωμαλίας”.
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί να περιμένει κάτι καλύτερο κάποιος από τους Καλύβες αυτής της κοινωνίας.
Ολόκληρη η ανάρτηση Καλύβα
Να πούμε κάποια πράγματα με το όνομα τους;
Αυτό που σχεδιάζεται και οργανώνεται αυτές τις μέρες με αφορμή το δυστύχημα των Τεμπών δεν είναι τίποτα άλλο από ένα σχέδιο πολιτικής εκτροπής και ανωμαλίας, πιστό αντίγραφο ως προς το περιεχόμενο, την μεθοδολογία και την στόχευση με ανάλογες καταστάσεις που ζήσαμε στο παρελθόν.
Προφανώς όσοι θεωρούν πως η “συγκίνηση”, “ο θυμός” κλπ συνιστούν πολιτική πρόταση έχουν κάθε δικαίωμα να εκφραστούν ειρηνικά (το επισημαίνω, γιατί είναι σαφές πως πάνω στην πλάτη τους στήνεται ήδη σκηνικό επιθέσεων και καταστροφών). Όμως εξίσου δημοκρατικό δικαίωμα είναι η κριτική στην στάση αυτή. Όπως και η υπενθύμιση πως η επιλεκτική συγκίνηση και ο επιλεκτικός θυμός δεν είναι πάντα αθώος. Μόνο το 2024 σκοτώθηκαν 75 άνθρωποι σε τροχαία (και τραυματίστηκαν βαριά άλλοι 61) χωρίς να φταίει ούτε το κράτος, ούτε οι πολιτικοί, ούτε το κακό μας ριζικό αλλά η κακή συμπεριφορά αρκετών ανώνυμων ανθρώπων την οποία συναντούμε καθημερινά αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν φαίνεται να προκαλούν ούτε συγκίνηση ούτε θυμό.
Αν σε κάποιους δεν αρέσει η κυβέρνηση, υπάρχει ένας δημοκρατικός τρόπος αλλαγής της και αυτός ονομάζεται εκλογές. Όχι εκβιασμοί και καταστροφές όπως έγινε τον Δεκέμβριο του 2008, τον Μάιο του 2010 ή τον Φεβρουάριο του 2012. Που τα προξενούν πάντα οι ίδιοι χωρίς ποτέ, μα ποτέ, να λογοδοτούν. Γιατί πράγματι εκεί η δικαιοσύνη για κάποιο παράξενο λόγο παραμένει σταθερά απούσα. Να θυμίσουμε πως οι δολοφόνοι των άτυχων νέων της Μαρφίν δεν βρέθηκαν ποτέ;
