Οι boomers και Xers αναγνώστες της στήλης που έχουν «ζυμωθεί» στην παλιά (και καλά …«καλή») πλην αδυσώπητη, σκληρή δημοσιογραφία του πεζοδρομίου θα θυμούνται τις χρυσές εποχές που οι παλλόμενες αίθουσες συσκέψεων στα newsrooms έμοιαζαν περισσότερο με δωμάτια πανικού – στα οποία όλοι και όλες ρουφούσαν καθημερινά, θέλοντας και μη, μια γερή δόση από ένα χορταστικό και εκρηκτικό κοκτέηλ: Τσίτα νεύρα, τσιγάρα back to back, ατέλειωτοι καφέδες, ουίσκι με το που σουρούπωνε, βρισίδια χύμα χωρίς πολιτική κορεκτίλα, μπόλικο σεξισμό από τα αρσενικά της εξουσίας με χτυπήματα της παλάμης στο τραπέζι και αποφάσεις του στυλ «εγώ το είπα και έτσι θα γίνει». Και στο μάτι του κυκλώνα, ο επικεφαλής: Με τη μπαγκέτα του μαέστρου στο ένα χέρι και τη «δαμόκλειο σπάθη» να αιωρείται απειλητικά πάντα- πάνω από το κεφάλι του. Ωραία χρόνια…
Το αιώνιο στοίχημα παραμένει, όπως τότε, και σήμερα, το ίδιο: Πώς να ισορροπήσεις ανάμεσα στη φιλοκυβερνητική γραμμή και τη σκληρή πραγματικότητα της Κοινωνίας; Πώς να είσαι και με τον «αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», χωρίς να βρεθείς στο εκτελεστικό απόσπασμα των μετρήσεων τηλεθέασης και αναγνωσιμότητας και των πολιτικών προϊσταμένων;
Αυτό το δύσκολο ακροβατικό επιχειρεί αυτή την περίοδο ο Βασίλης Παπαδρόσος διευθυντής ειδήσεων και ενημέρωσης στον όμιλο ΣΚΑΪ, καθώς κινείται ανάμεσα στις απαιτήσεις μιας προδιαγεγραμμένης γραμμής και την ανάγκη για λαϊκό έρεισμα.
Ποιος έχει τον αριθμό του Μαξίμου;
Όμως, το παιχνίδι έγινε πιο δύσκολο όταν η έλευση Ζούλα σήμανε αλλαγή στο ποιος έχει το τηλέφωνο της απευθείας γραμμής με το Μαξίμου. Το κλίμα στην αίθουσα συσκέψεων έγινε έκρυθμο, οι ισορροπίες πιο εύθραυστες από ποτέ. Και, φυσικά, οι εντάσεις δεν έλειψαν. Όμως ζούμε στο 2025 και τα πράγματα έχουν αλλάξει. Millenials και Zers δείχνουν μηδενική ανοχή στο power game.
Λέγεται πως τις προάλλες οι φωνές του Παπαδρόσου ακούστηκαν μέχρι την οδό Φαληρέως με στόχο το τύμπανο των ευαίσθητων αυτιών μιας αξιόλογης συντάκτριας η οποία, βγαίνοντας από την αίθουσα και κλείνοντας την πόρτα με τρόπο που έκανε το τζάμι να τρίζει, άφησε πίσω της ένα χορταστικό υβρεολόγιο στα πιο εκλεπτυσμένα γαλλικά της (Αε γ@*** ρε Μ@@@). Το άκουσε το φιλοθεάμον κοινό του newsroom. Ο διευθυντής;
